Blog

The stag

Sometimes healing happens through making new wounds, by choice and with purpose. 

Although this body never went through any trauma, I could still feel the scars of my former body. I think because they were edged as deep as soul level. They were the lines that formed the images of my story, the one that I tell in the Rode Trilogie. 

But my story goes on, because it is an Adventure of Lifetimes and so I got the chance to go beyond the borders of time and bring healing in a very special way. 

I will let passages of Rode handen, Rode draden én Rood bloed explain:

De kapitein sleept Tamás ruw mee naar beneden en over de binnenplaats naar de stallen. Daar bindt hij hem met zijn polsen over de bok waar de zadels op kunnen liggen. Hij schuift Tamás’ tuniek omhoog en maakt zijn eigen riem los. De geur van hout, zaagsel en leer dringt Tas’ neusgaten in.

Plotseling rukt hij Tas’ tuniek over zijn hoofd. ‘Kom op man, we gaan gewoon zwemmen.’ Geschrokken houdt hij zijn adem in. Tas’ rug zit onder de vurige rode striemen, die kriskras door elkaar lopen. Tas grist zijn tuniek uit Kevs handen en draait zich om zodat zijn rug niet meer zichtbaar is. 

Tamás brengt zijn gebonden handen omhoog. De kapitein slaat ze naar beneden. Weer brengt hij ze langzaam omhoog, terwijl hij de man blijf aankijken. De ademhaling van de kapitein versnelt. Hij maakt een beweging alsof hij Tamás wil slaan, maar hij doet het niet. Hijgend kijkt hij in de groene ogen van de zesjarige.

Tas staat zonder iets te zeggen in de deuropening. Hij kan het gezicht van de kapitein niet zien, maar is zich sterk bewust van zijn dominante energie.
Daar klinkt zijn zachte, hese stem uit het donker: ‘Ik wist dat je zou komen… Je bent net als ik. Wat wil je…? Zeg het.’ 
Tas slikt. Hij herkent zijn eigen stem bijna niet als hij antwoordt: ‘Alles…’ 

Er is geen uitweg. Geen enkele manier om weg te komen van alles dat hem teistert. 
“Je bent een lafaard. Je bent helemaal niets waard, nog minder dan mest, dat heeft tenminste nog nut.” 
Wat moet hij nu? Hij verplaatst de punt van de dolk, weg van het bloedvat. Hij hijgt, dan houdt hij zijn adem in en zet het mes in zijn huid. Traag trekt hij van onder naar boven een flinke streep. Hij voelt de huid splijten. Een ijzige kou verdooft zijn paniek. Alles wordt stil. Er is slechts de scherpe punt, die een helder pad van pijn in zijn arm kerft. Als het bloed vloeit, laat hij zijn adem los. Zijn hoofdpijn zakt weg. Met een zachte kreun leunt hij achterover tegen de boomstam. Een diepe kalmte daalt over hem neer en hij sluit zijn ogen.

Hij is alleen. Alleen in de nacht en zelfs de dood wil zijn gezelschap niet. Hij voelt zich oud en hij is moe, zo moe van alles. Er is geen lust meer, voor niets. Niet voor vechten, voor seks, niet meer voor het leven. Hij dooft uit, net als de vlammen in het kampvuur. 

For a long time I thought I had to discover the man underneath the trauma. The man I could have been, should have been, if all these things didn’t happen to me. But now I know there is no man without the trauma. I will stay damaged for the rest of my existence, it will never disappear. The scars will stay, as well they should. Cause this is life. If you will leave it without a single trace on your soul, you have not lived at all.
I am the man who lived through trauma, who coped and survived. And now I am the man who gets the chance to learn to go beyond surviving mode and actually starts to venture past his own walls. And God, it’s beautiful out there!

Hij ziet een bomenrij aan de rand van een dicht bos. Het licht van een late avondzon weerkaatst op de dunne berkenstammen en kleurt ze met een gouden glans. Voor de bomen op het gras staat een groot hert. Zijn vacht is dieprood en hij draagt een majestueus gewei. Zijn donkerbruine ogen zijn met een kalme blik volledig op Tas gericht. Stil kijken ze elkaar aan. Dan neigt de hertenbok zijn hoofd, als een laatste groet, draait zich om en springt voorbij de bomenrij het donkere bos in. 

Tas

Hoe mij aan te spreken

Ik ben een Twospirit. Ik ben zowel man als vrouw. En ik wil graag aangesproken worden met de voornaam JelleTas, of één van de twee (Jelle of Tas) als je die specifiek bedoelt, hij/zij, zij (meervoud)/hen en jullie.

Als een Twospirit/ duopersoonlijkheid ben ik twee verschillende mensen. Ik ben Jelle, een vrouw, die in identiteit overeenkomt met de sekse van haar lichaam. En ik ben Tas, een man, die dus als persoonlijkheid een lichaam ‘bewoont’ dat niet overeenkomt met zijn sekse. 

Mijn geboortenaam, Daniëlle, gebruikte ik tot nu toe als een soort overkoepelende naam voor mij allebei en voor de officiële dingen. Het is echter een naam waarbij ik mij als allebei mijn persoonlijkheden niet lekker voel. Hij past gewoon niet echt bij mij, heeft niet de juiste energie. 

Als vrouw kreeg ik al op mijn 19de de bijnaam Jelle (erg grappig achteraf, dat dat natuurlijk op zich een mannelijke naam is ;-)). Dat paste, toen en nu, dat ben ik. Als vrouw dan…

Als man had ik al een naam, de naam die ik bij mijn eerste geboorte (in mijn vorige bestaan in de 13de eeuw) heb gekregen. En die past nog steeds, dat ben ik. Mijn volledige naam Tamás en nog meer: de afkorting daarvan, Tas (uitspraak Tasj. Hongaars, hè ;-)).

Ingewikkeld? Ja, misschien…

Zeker om het te leven zo nu en dan. Het is een zoektocht, nu nog steeds na bijna negen jaar van bewust het zíjn. Een ontdekkingstocht naar hoe ik, als allebei apart en als samen, werk. Soms is het zo’n blur binnenin mijzelf, dat ik op mijn ‘default-programma’ ga lopen. Mijn ongelooflijk wijze lief, Yvette, hielp me dat laatst te zien. Met name als er ‘veel speelt’ gebeurt dat:

Het programma in mij dat Jelle heet, dat het de eerste 43 jaar van mijn leven alleen gedaan heeft, leeft dan het leven, handelt, reageert, heeft alle tabbladen open staan. Dat gaat op zich prima voor Jelle, ze is gewend om veel bordjes draaiende te houden en alles loopt dan ook op rolletjes.

Maar, om met de analogie van mijn lief te spreken: de processor functioneert dan op bijna maximale capaciteit en het andere programma, mijn andere persoonlijkheid Tas, heeft dan bijna geen processor geheugen meer over om te draaien. Vergeef mij als ik het niet goed verwoord, ik heb geen bal verstand van hardware. Anyway, het ‘Tas-programma’ is dan dus traag en loopt soms vast. 

Hoe ziet dat er in mij uit? 

Ik omschrijf mijzelf vaak als een lemniscaat, je weet wel dat oneindigheidsteken. De ene lus is Jelle, de ander is Tas. Beiden zijn er altijd allebei en kunnen in elkaar overgaan. Soms ben ik helemaal aan de kant van Jelle, soms aan de kant van Tas. Ik ben op mijn best, als geheel, als ik in de optimale lemniscaat kan bewegen. Dan heb ik tijden dat ik volledig Jelle ben en ik heb tijden dat ik volledig Tas ben. Dan neem ik mijn ruimte helemaal in, ben ik alles dat ik kan zijn, leef ik als het ware mijn volle pallet aan kleuren. Dan ben ik helemaal ik, in allebei mijn ik’s. 

Als mijn processor vastloopt, stroomt het niet. Dan draai ik een beetje om het kruispunt van mijn lemniscaat heen en ben ik ‘te weinig’. Het defaultprogramma van Jelle neemt dan over, maar in zoals dat dan heet de veiligheidsmodus. De dingen draaien wel door, er zijn geen werkelijke problemen, maar beide programma’s hebben niet de kans om optimaal te draaien. Ik stroom niet, loop soms vast en voel me als geheel niet lekker. 

Yvette liet me zien dat ik daar als Jelle wat aan kan doen. Als Tas vecht ik ervoor om bestaansrecht te hebben, om gezien en erkent te worden. Als Tas steek ik energie in het Twospiritschap. Als Jelle mag ik dat nog meer gaan doen. Aan de ene kant mag ik soms nog meer terugstappen, loslaten en het leven even overlaten aan Tas. Aan de andere kant mag ik juist soms meer naar voren stappen, meer overnemen, meer volledig vrouw zijn. Ik kan uit mijn veiligheidsmodus gaan, opnieuw opstarten en resetten met twee gelijkwaardige programma’s, die evenveel processor-geheugen krijgen. (Man, ik en computers…)

Dus… restart: Ik heb mijn naam op mijn persoonlijke Facebookpagina veranderd (als schrijver blijf ik voorlopig nog Daniëlle Pasma gebruiken).

Mijn naam is JelleTas. Ik ben een Duopersoonlijkheid. 

Ik ben een vrouw in een vrouwelijk lichaam, mijn naam is Jelle. Als je mij specifiek aanspreekt, gebruik dan alsjeblieft zij/haar.

And I am a man in a female body, my name is Tas (or Tamás). When you refer to me then please use he/him. I write and talk preferably in English.

Als je mij als geheel aanspreekt, of het over mij hebt tegen een ander, zou ik het heel fijn vinden als je hij/zij of zij (meervoud)/hen gebruikt. Als je het over mij hebt als een ‘prachtige vrouw, of krachtvrouw’ of iets dergelijks, realiseer je dan alsjeblieft dat je het op dat moment alleen hebt over mij als Jelle. Is dat je bedoeling, prima. Maar bedoel je mij in z’n geheel, bedenk dan dat het voor een man niet heel fijn is om als ‘powervrouw’ te worden aangesproken ;-).

Lang verhaal… Als je tot hier bent gekomen, ontzettend bedankt voor het lezen. Voor mij is dit van groot belang, het gaat letterlijk over mijn essentie. En ik waardeer het enorm als je mijn aanwijzingen over de manier waarop ik graag aangesproken wil worden zou willen volgen. Voor sommige van jullie misschien even wennen, dat snap ik. 

De wereld is aan het veranderen. De absoluutheden van de seksen, dat man/vrouw de enige twee hokjes zijn, zijn verdwenen. Gelukkig durven mensen daar steeds opener over te zijn en aan te geven hoe ze graag benaderd willen worden. Bedenk ook dat het niet voor iedereen in het uiterlijk te zien is hoe ze zich van binnen voelen. Dank ook aan de mensen zoals Kayleigh, die zelf wel in een van de oude hokjes passen (cisgender zijn, dus waar de identiteit overeenkomt met de sekse van het lichaam), die helpen om het voor mensen zoals ik makkelijker te maken. 

Mocht je vragen hebben, stuur me gerust een mailtje.

JelleTas

Future scent

When the past influences you and time is not lineair, what about the future? Is your future already present?

“The past stays on you the way powdered sugar stays on your fingers. 

Some people can get rid of it, but it’s still there, the events and things that pushed you to where you are now.”

From The Night Circus by Erin Morgenstern

So true… and not only for this life’s past.
As somebody who can recall many past lifetimes and has one so to speak ‘alive and present’ in every day life, I experience this vividly. For me, as somebody with two personalities (one the woman I was born as now and two my personality as the man I already lived before, back in the thirteenth century), the past is even more present than with most other people.

It’s all in the energy field. Whenever things match, when the same themes come up, the vibration of past personalities can be triggered. They resonate with the one you have now and their stories can influence events that happen in your life.

But what about the future? Of this life, and even of lives still to come.

If lineair time doesn’t exist, perhaps the future is here right now too. Maybe if the past is like powdered sugar, the future is like a fleeting scent, not dense enough to manifest yet, but there to perceive, to envision, to marvel in. 

Pay attention to these future aromas, because they hold the promise of dreams. Smell them, inhale them deeply and refine them like a true perfumer. It’s yours to create. 

What does your perfume of the future smell like? 

By the way, The Night Circus is highly recommended, as is Erin Morgenstern’s latest book, The starless sea. https://erinmorgenstern.com

Einde

Vandaag kreeg ik van Facebook een herinnering van 7 jaar geleden. De foto uit 2014 met de meeste opmerkingen. Het is een close-up van mijn laptop met maar 1 woord: Einde.

Het was op 22 januari 2014 dat ik de eerste versie van mijn eerste boek, Rode handen beëindigde. Voor mij een epische mijlpaal!

Ik had gewoon een boek geschreven! Ik wist dat er nog belachelijk veel ging komen en dat het bij lange na nog niet af was, maar het feit was dat ik gewoon een heel boek had geschreven! En wat het allerbelangrijkste was: ik had een droom, die ik al vanaf driejarige leeftijd had, die altijd met mij mee was gereisd, door alles dat ik in mijn leven gedaan had, die droom had ik waargemaakt. 

Ik weet nog dat ik er echt even flink beduusd van was toen ik me dat realiseerde. Het voelde groots! En ik was trots op mijzelf. Ik heb heel bewust ruimte genomen daarvoor, trots zijn op mijzelf. Niet onmiddellijk weer door, er moest tenslotte nog zoveel gebeuren, maar tijd genomen om te laten bezinken dat ik een belofte aan mezelf had waargemaakt. Want dat was het, een belofte die ik als kind van drie aan mezelf gedaan had en sinds toen levend had gehouden. 

Op alle stappen die daarna komen ben ik even trots. Ik maakte een versie 2 en 3 (4,5… weet ik veel), ik zocht een goede redacteur, proeflezers, een ontwerper voor de boekcover… Hell, ik deed zelfs een hele crowdfunding om het geld bij elkaar te krijgen om mijn boek zelf op een professionele manier uit te geven. Alles geregeld met de drukker en natuurlijk de organisatie van mijn boekpresentatie. En als klap op de vuurpijl zelfs een geweldige booktrailer! (Check it out:  https://vimeo.com/111729397 )

En daar eindigde het bij lange na niet, want verder met boek 2. Jaren van in horten en stoten schrijven (en deels ook leven waar het boek over gaat). Maar het kwam er; 13 juli 2019 verscheen Rode draden! En nu zit ik midden in het schrijfproces van deel 3. Er is geen vraag meer of deze trilogie er gaat komen, dat gebeurt gewoon. De stappen naar het vinden van een (andere) uitgeverij zijn gezet, het volgende stuk van mijn reis. Een avontuur dat me nog heel ver (ik hoop ook letterlijk) gaat brengen. 

Maar alles begon met het afronden van die eerste stap. Met het schrijven van het woord Einde onder de eerste versie van mijn manuscript. De rest was een logisch gevolg. Ik denk dat ik vandaag weer even de ruimte ga nemen om trots te zijn op mijzelf. Ik heb het gewoon gedaan. Ik doe het. En ik ga het doen!

Einde? Wel nee! 

To be continued…

Manifesting the Dream

Het is vandaag mijn Manifesting the Dream Day.

Iedere woensdag sinds een paar weken besteed ik de dag aan allerlei zaken die mijn droom voeden. Van grote stappen, tot kleine details, van hele concrete acties tot het wegwerken van ruis; alles kan, als het maar bijdraagt aan het manifesteren van mijn droom.

Wat is die droom dan?

Die is groot! I dream big! 

Ik wil:

  • Een literair agent, die net zo enthousiast is over mijn boeken als ik en nog beter dan ik ziet wat er allemaal mogelijk is.
  • Een uitgever, die mijn eerste twee boeken Rode handen en Rode draden opnieuw wil uitgeven en het derde deel, Rood bloed zo gauw als het daar klaar voor is, zodat de hele Rode Trilogie in de boekhandels komt te liggen.
  • Vertalingen van alle drie de boeken in meerdere talen.
  • Enthousiaste lezers over de hele wereld.
  • Booktours in het buitenland.
  • Nog veel meer boeken schrijven en succesvol uitbrengen, die allemaal al in mijn hoofd aan het rijpen zijn.
  • Researchtrips om aan den lijve te ervaren waar de verhalen zich afspelen en het stimuleren van het terugkeren van de herinneringen aan de vorige levens, waar ze over vertellen.
  • En de ‘grootste’ wens en tegelijkertijd voor de mensen die mijn boeken kennen misschien wel de meest logische: de verfilming van de Rode Trilogie tot een serie voor Netflix, Starz of HBO.

Naïef? Misschien… 

Aan de andere kant, zo raar is het niet. Er zijn vele schrijvers die hier al zijn, die dit kennen. Wat zou er gebeurd zijn als zij niet in hun droom geloofd hadden, als zij niet stug hadden doorgedramd en doorgezet? Ik geloof in de universele wet van aantrekking en het bewust creëren van mijn eigen werkelijkheid. Dat betekent niet dat alles dat ik bedenk zich onmiddellijk manifesteert, maar wel dat als ik blijf voeden wat ik wil in mijn leven, de gebeurtenissen langzamerhand zo gaan trillen, dat ze steeds vaker de puzzelstukjes vormen die in de Grote droom op hun plek vallen. 

Als ik terugkijk in mijn leven, heb ik al zoveel moois gecreëerd, daar kan best nog meer bij.

En weet je wat het leukste is? Er zit geen enkele weerstand op. Ik vermaak me kostelijk met boeken naar agenten en Uitgevers opsturen, met uitspreken van mijn dromen en daar keer op keer naar luisteren en met het volgen van de officiële podcast van de serie Outlander, waarin ik hoor hoe Executive producer en Creator Ronald D. Moore vertelt over alles dat er komt kijken bij het verfilmen van een boekenserie. Toffe vent trouwens! Die wil ik wel als vriend. Wel een minpuntje dat hij zijn whisky met ijs drinkt…

Anyway, vandaag op Manifesting the Dream Day was het tijd om het allemaal ook maar open en bloot eruit te gooien. Dit is mijn grote droom, mensen. Dit ga ik manifesteren! 

Volg je me? 

Podcast The Braveheart Club, Happinez

En wij stonden tegenover elkaar, ik weet het nog heel duidelijk, dat zal ik ook nooit vergeten… in de keuken van mijn werkruimte, we keken elkaar aan en het was alsof er een gordijn wegschoof tussen ons… een sluier… en we zagen elkaar in één keer, zoals we toen waren. En dan natuurlijk niet zien met je blote oog, maar echt in je geestesoog… in je beleving.

The Braveheart Club in gesprek met moedige mensen, vrije denkers, mensen die tegen de stroom in durven gaan en die daarvoor kleine én grote angsten overwonnen. Mensen die soms bang waren, maar besloten dat iets anders belangrijker was.

Op 13 december 2019 verscheen deze superleuke podcast van schrijver Roanne van Voorst voor de Happinez online, waarin ze mij interviewde over moed, het zijn van een Twospirit en het schrijven van mijn boeken.

‘Wat is moed voor jou?’ vroeg ze.
‘Moed voor mij is rücksichtlos jezelf zijn.’ was mijn antwoord.

Hier kun je deze podcast beluisteren: The Braveheart Club podcast, Daniëlle Pasma

Wat is een Twospirit?

Vandaag 4 jaar geleden kwam ik uit de kast. Een van de belangrijkste gebeurtenissen uit mijn leven.

Ik ben een Twospirit.

Maar wat is het nou? Het wordt me vaak gevraagd. Pfff, en als er iets moeilijk uit te leggen is, werkelijk goed begrijpelijk uit te leggen, is dat het wel.

Vandaag 4 jaar geleden kwam ik uit de kast. Een van de belangrijkste gebeurtenissen uit mijn leven.

Ik ben een Twospirit.

Maar wat is het nou? Het wordt me vaak gevraagd. Pfff, en als er iets moeilijk uit te leggen is, werkelijk goed begrijpelijk uit te leggen, is dat het wel.

Ik kan wel heel goed vertellen wat het níet is: Ik hoor soms dat mensen zich erin herkennen, als ik zeg dat ik me zowel een man als een vrouw voel. Ze zeggen dan: Ik heb dat ook. Ik heb ook een heel sterk mannelijke, of vrouwelijke kant. Vrouwen bijvoorbeeld die zich vaak mannelijk kunnen voelen, mannelijk gedragen. Ze zijn niet zo van die meisje-meisjes, zijn wat grover in hun doen en laten misschien, stoerder en houden niet zo van die ‘typische’ vrouwen dingen. Of mannen die zich heel vrouwelijk kunnen voelen en dan vaak gezien worden als gay, terwijl ze dat niet zijn (of wel, maar dat heeft er natuurlijk eigenlijk helemaal niets mee te maken). Mannen die gewoon niet zo van die ‘typische’ mannendingen houden, zachter zijn, verzorgend misschien. Of misschien gaat het helemaal niet om de typische genderdingen, maar gewoon omdat ze zich niet zo identificeren met de sekse die hun lichaam heeft. Ze voelen zich bovenal mens.

Dat is het Twospirit zijn dus niet.

Waarschijnlijk is de term voor mij ook niet precies kloppend. Misschien is mijn spirit wel helemaal niet two. Wat er two is bij mij, wat anders is dan de mensen die dit niet hebben, is dat ik twee persoonlijkheden heb. Mijn spirit, als je dat als mijn ziel ziet, is gewoon één. Wat er gedeeld is, of liever gezegd: wat er uit twee bestaat, is mijn persoonlijkheid. Misschien een Duo-personality dan?

Ik heb twee persoonlijkheden, een vrouwelijke (passend bij mijn lichaam) en een mannelijke. En ik ben beiden. Ik ben een vrouw én ik ben een man, met allebei een aparte naam, Jelle en Tas. En met die twee persoonlijkheden bewoon ik één lichaam. Dit lichaam is dus ‘kloppend’ voor mijn vrouwelijke zelf, maar niet voor mijn mannelijke zelf. Als Tas leef ik in het vrouwenlichaam van Jelle, maar kan ik nog steeds contact maken met de energie en gevoelens van mijn vroegere mannenlijf.

Mijn lief vergelijkt het met het hebben van een Multiple Personality Disorder, maar dan zonder de disorder ?. Er is namelijk geen dis-order. Ik functioneer prima. Er is niets mis met mij (de vraag is natuurlijk of dat bij mensen met het label MPD wel zo is, maar dat is een ander onderwerp). Ik ben zo geboren. Ik heb me altijd zowel meisje als jongen gevoeld. Als klein kind was dat normaal voor mij. Ik wist niet beter. Toen ik ouder werd, gebeurde er onbewust iets. Omdat ik (heel begrijpelijk) alleen als meisje werd benaderd en behandeld, werd ‘de jongen’ in mij onderdrukt. De mal die er voor de persoonlijkheid van de jongen vanaf het begin was, werd eigenlijk niet opgevuld. Ik ontwikkelde me alleen als meisje en niet als jongen.

En toen kwam het moment dat mijn onbewuste, mijn ziel, mijn innerlijke zelf, hoe je het ook wilt noemen, zei: Euh, wat gaan we doen? Gaan we nog wat doen met dat deel van jou, die helft die je niet gebruikt, niet hebt ingevuld, of laten we hem afsterven?

Voor de optie ‘er nog wat mee doen’ had ik alleen een probleem. De ‘mannelijke mal’ was namelijk leeg, er was nooit een man in ontwikkeld. Sure, als Jelle, als mijn vrouwelijke zelf had ik een complete persoonlijkheid, inclusief mannelijke kant/animus, helemaal heel. Maar het andere deel van het Twospirit-zijn, van de Duopersonality, de mannenkant, was ‘leeg’. En wat moet je dan? Je kunt moeilijk naast een vrouw van 42 een klein jongetje invoegen (ik weet dat veel mannen hun hele leven jongetjes blijven, but you catch my drift). Om dit stuk van mijn tweeledig zijn in te vullen was er dus een volwassen man nodig…

Ik heb al eerder geschreven over mijn ideeën over onze persoonlijkheden uit vorige levens. Ik denk (ik voel, ik weet) dat alle persoonlijkheden die je ooit eerder hebt geleefd nog steeds in je energieveld aanwezig zijn. Degenen die in hun leven met dezelfde thema’s bezig waren als je persoonlijkheid in dit leven kunnen met je mee resoneren. Ze hebben dezelfde frequentie. Voor mijn mannelijke zelf was er dus als het ware een pool van ontwikkelde, volwassen persoonlijkheden beschikbaar in mijn energieveld. En aangezien het toch alleen maar om een ‘losse’ persoonlijkheid ging, zonder lichaam, alleen in energie, kon dat best werken. Ik snap dat het voor sommige van jullie ontzettend ‘out there’ klinkt, maar toen mijn lief jaren later met deze theorie kwam, wist ik onmiddellijk dat hij klopte.

Om als volledige Twospirit (Duopersonality) te kunnen bestaan, moest ik een volledig gevormde mannelijke persoonlijkheid ‘downloaden’, om de nog lege mal van mijn mannelijke zelf op te vullen. Dat deze persoonlijkheid alleen die van Tas zou kunnen zijn is denk ik voor de lezers van mijn boeken wel duidelijk. Vanuit mijn eerste bestaan als hem zijn er zoveel rode draden die er in dit leven doorlopen, zoveel lessen die er geleerd kunnen worden, zoveel dingen die er geheeld kunnen worden, bij mij en de zielen waar ik opnieuw mee geïncarneerd ben. Tas was the man!

En dus… een paar dagen na mijn 43ste verjaardag, werd Tas ‘wakker’, en dit klinkt simpeler en zachtzinniger dan het was ?. Eerst was er een soort trialperiod en kreeg ik echt de keuze: wil je dit werkelijk aangaan? Met alle gevolgen van dien? Wil je nu echt je leven verder leven met twee persoonlijkheden? Ik zei ja. En na een paar weken heb ik heel bewust gevoeld dat het een soort van ‘vastklikte’. De download werd definitief geïnstalleerd.

Dus niet een geleidelijk ontwikkelingsproces, zoals het geweest zou zijn als ik vanaf kinds af aan als twee zou zijn opgegroeid, maar een plotselinge intense gebeurtenis in mei 2012, waardoor mijn hele leven op zijn kop stond. Maar hoe heftig het ook was, ik heb er geen moment spijt van dat ik ervoor gegaan ben.

Ik ben een Twospirit, een Duopersonality, ik heb twee persoonlijkheden: Jelle en Tas. This is all of me.

Boekpresentatie Rode draden

Kom op zaterdag 13 juli naar de boekpresentatie in de middeleeuwen van Rode draden. Van 14:00 tot 17:00 in Erve Eme in Zutphen.

Boeren, Burgers en Buitenlui!
Komt dat zien! Komt dat zien!

Wat doe je, als het verleden ineens weer heden wordt? Als de herinneringen uit een vorig leven zo sterk zijn, dat ze alles bepalen? Als blijkt dat je niet langer alleen het leven van een moderne vrouw leidt, maar ook dat van een ruige huurling uit een vorig leven in de middeleeuwen?

Dan organiseer je de boekpresentatie van je nieuwste roman, Rode draden en deel 2 van de Rode trilogie in de middeleeuwen!
En daar nodig je iedereen bij uit, die daarbij wil zijn ;-).

Ga je mee terug in de tijd? In Erve Eme, een middeleeuws archeologisch dorpje in Zutphen. Stap in de middeleeuwen en vind jezelf tussen de middeleeuwers, waar vuren branden, de smid hamert op zijn aambeeld en er zelfs middeleeuws entertainment overal om je heen is.

En natuurlijk kun je aanwezig zijn bij het op gepaste wijze ten tonele verschijnen van het zinderende vervolg op Rode handen, Rode draden! Neem iedereen mee, want dit wil je niet missen! En misschien ontmoet je daar zelfs de hoofdpersonen uit Rode handen en Rode draden zelf ;-).

Zowel Rode draden, als het eerste deel Rode handen zijn verkrijgbaar bij de boekpresentatie (pin aanwezig), of op te halen als je ze in de voorverkoop al besteld hebt, https://daniellepasma.nl/rode-draden-voorverkoop/.

Locatie: Erve Eme, Harenbergweg 1, 7204 KZ Zutphen
Tijd: 14:00 – 17:00

Preview Rode draden op Fantasy Day Ruïne van Brederode!

Op 1e Pinksterdag, zondag 9 juni 2019, wordt een Fantasy Day gehouden op de Ruïne van Brederode. Voor iedereen die van Fantasy en ruïnes houdt! Laat je zien of kom kijken en genieten van alle creativiteit die Fantasy biedt! Het nieuwe Fantasy-boek ‘Dansen tot de zon komt’ van Marieke Frankema wordt gepresenteerd om 14.00 uur. Haar boek is de aanleiding om iedereen die fan is van Fantasy op te roepen naar de ruïne te komen. Ben je een Fantasy-personage? Laat je fotograferen in kostuum op deze prachtige historische locatie. Vertel over je kostuum en wie je verbeeldt op onze catwalk. Er zijn ook diverse activiteiten. Er wordt voorgelezen op bijzondere plekken in de ruïne: uit het nieuwe boek van Marieke voor young adults en het boek van Angelique Schipper, medebeheerder van de ruïne, over de Vloek van de Ruïne van Brederode voor kinderen tot ca. 14 jaar. Daniëlle Pasma vertelt over haar boek voor volwassenen dat bijna gereed is: ‘Rode Draden’, het vervolg op ‘Rode Handen’. Er zijn workshops fotografie, dans en schrijven. En natuurlijk is er ook muziek en verkoop van boeken/tekeningen op de plek van de oude ridderzaal. Verder: ‘Raad de Mystery Fantasy Guest’, waarmee een oorkonde verdiend kan worden.
Noteer de datum! Nogmaal: voor iedereen die van Fantasy en ruïnes houdt. Voor jong en oud!