Daily Adventures

9 maart 2021

‘Ik heb altijd gezegd: ik wil niet oud worden zonder dochter,’ zegt ze. 

Ik glimlach. Ik ken de uitspraak. Mijn leven lang kwam die soms voorbij. 

‘Nou, dat is toch goed gelukt, mam. Je bent nu oud én je hebt een dochter.’ Ik knipoog naar haar. 

Ze giechelt. Ja, knikt ze vergenoegd. 

We hebben het niet (meer) over mijn andere zelf. Dat heb ik losgelaten. Het is goed zo. Ik ben haar dochter. 

Ze ís oud. 88 jaar. 

Het leven zonder mijn vader valt haar niet makkelijk. 5 maanden probeert ze het al zonder hem, háár gangetje vinden. Na 65 jaar dag in dag uit samen te zijn geweest met haar Grote Liefde, die ook alles voor haar regelde in deze ingewikkelde wereld, valt dat niet mee. 

Ze houdt zich vast aan het nieuwe ritme. Op maandag is het mijn middag. Dan is er eerst thee, met een stukje ronde koek. 

‘Heb je er iets in?’ 

‘Nee, mam.’ 

‘Ik ook niet, hoor. Niemand meer tegenwoordig.’ 

De vaste zinnen zijn net zo goed onderdeel van haar ritme, als de boodschapjes die ik bij het buurtsupertje doe en haar taak van tafeldekken, terwijl ik kook. 

Ik vind haar aandoenlijk en dapper, en zo lief… 

Na het eten schuifelt ze naar de vriezer in de bijkeuken. Voor het ijsje, ons vaste toetje. 

Ze is oud, heel oud. En ik ben haar dochter.

3 maart 2021

Ik loop tussen de bomen van het park. De bodem begint de laatste dagen steeds groener te zien door de opkomende daslook. Nog even en het hele park ruikt ernaar. De lancetvormige blaadjes die met bosjes uit de grond springen zijn het signaal van de dagelijks sterker wordende lentekracht.

Maar vandaag is het mistig koud. Zo’n kou die door je dikke jas heen in je botten dringt. Een kou die mij vaak terugbrengt naar tijden waarin ik samen met mijn beste vriend, Kev rondtrok en we op deze dagen op zoek gingen naar een dorp, waar je bij het binnenrijden begroet werd door de geuren van turfvuur, stoofpotten en vers gebakken brood.

Mijn passen verlengen zich, ik voel mijn zwaard tegen mijn linker dij tikken en ik weet dat mijn ogen beginnen te glinsteren. In gedachten trek ik mijn warme mantel strakker om me heen, ik snuif de koude lucht naar binnen en laat mijn adem in een wolk ontsnappen. Ergens in spirit loopt mijn rode vosmerrie, Róka achter me, ik hoor haar bijna briesen.

Op dit soort momenten maak ik moeiteloos contact met de energie van mijn vroegere lichaam en kan ik mijn mannenlijf verschrikkelijk missen. Op dit soort momenten krijg ik zin in vuur, stoofpot… en whisky.

27 februari 2021

Het doffe geluid van mijn voetstappen op de zwarte, veerkrachtige, met mini worteltjes doorgroeide bodem. De nog naakte, grillige takken van de lage eiken, die alle mogelijke groeirichtingen onderzoeken. De lichtblauwe achtergrond, waardoor het contrast zo mooi is; vandaag dan… op andere dagen is die soms loodgrijs, of wazig wit, of oranje als de zon bijna klaar is met zijn dagreis langs de hemel. Het gekraak in de bosjes van mijn wolf met flaporen, die ervan houdt zijn eigen pad te kiezen (hij past bij mij… ), maar mij feilloos in de smiezen houdt. 

De warmte van de zon in mijn ogen, de geur van een seizoen dat voorloopt op de kalender en het twietietwietietwiet van dat zomervinkje, dat je in een instant lentevibe brengt. Ik ontloop en negeer de wandelaars en kies voor de illusie dat ik helemaal alleen ben in míjn bos. 

Misschien heb ik altijd wel van het bos gehouden… al kan ik me een leven herinneren waarin ik meer om kant, schandalen en intriges gaf dan om avonturen in het bos… 🤔😏

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *